Wojska pancerne w ostatnim trzydziestoleciu
W ciągu następnego okresu oddziały i związki taktyczne polskich wojsk pancernych przechodziły różne stadia organizacyjne oraz częste reorganizacje, w czasie których dostosowywano ich struktury do zmieniających się wymagań pola walki.
W pierwszym okresie powojennym struktura organizacyjna i metody wykorzystania, mimo pewnych zmian, oparte były na podstawach wypracowanych i sprawdzanych podczas wojny; pododdziały czołgów używane były do bezpośredniego wsparcia piechoty, oddziały pancerne zaś do rozwinięcia powodzenia w głębi obrony nieprzyjaciela i rozbicia jego głębokich odwodów. Następnie, w latach 1950-1955, w związku z zaostrzeniem się sytuacji międzynarodowej, dokonana została rozbudowa wojsk lądowych, ich reorganizacja oraz pełniejsza motoryzacja. Część istniejących dywizji zmotoryzowano, powstały nowe dywizje zmechanizowane wyposażone w oddziały pancerne, a w 1955 roku powołano do życia dywizje pancerne. Wojska wkraczały w okres opanowywania zasad działania w warunkach atomowego pola walki. Ten proces doskonalenia struktur organizacyjnych, przystosowania ich do nowych zadań i wyposażania w coraz doskonalszy sprzęt trwał i po roku 1960. Wzrosła liczba czołgów dostarczanych przez przemysł, dywizje zmechanizowane były stopniowo wyposażane w transportery opancerzone. Nowoczesne wozy bojowe wprowadzono do uzbrojenia również i innych rodzajów wojsk - artylerii i wojsk rakietowych, wojsk obrony przeciwlotniczej.
Obecnie polskie wojska pancerne, dysponujące odpowiednim sprzętem, stanowią główną siłę uderzeniową wojsk lądowych, zdolną do prowadzenia różnorodnych działań bojowych na współczesnym polu walki, zgodnie z zasadami przyjętej doktryny wypracowanej na podstawie długoletnich doświadczeń.
sklep plastyczny - kombajn zbożowy - place zabaw